حادثه را بگذار تا نزد من آید، او چون
کودکـــــــــــ خردسال بی گناه است.
بازیگوشی و نیک خواهی خردمندانه
روان ام این است که زمستان ها و
بوران های یخبندان اش را پنهــــان
نمی کند و نیز سرمازدگی هایش را.
تنهایی یکی را گریز یک بیمار است و
دیگری را گریز از بیماران.

بگـــذار همه پیرامونم بشنوند که از
سرمای زمستان لرزانم و آه کشان،
با چنین آه و لرزی همچنـان از اتاق
های گرم شان گریزانم.

بگذار به من رحم آرند و با من به خاطر
سرمازدگی هایــــم آه کشند و بنالند
که: "سرانجام یخ دانایی او را خشک
خواهد کرد".

ولی من در این میان با پاهای گرم بر
کــوه زیتون خویش چپ و راست می
پویم و در گوشـــه آفتابگیر کوه زیتون
خویش آواز می خوانم و بر رحم ها
همه خنده می زنم.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

حرف هایش نیز همه نا روشن بود. و
از ما چــــــه خشمگین می شد، این
غربنده غضبناک، زیــــرا درست نمی
فهمیدیم چه می خواهد بگوید. ولی
او چرا سر راست تر سخن نمی گفت؟

و اگر گناه از گوش های ما بود، چرا ما
را گوش هایی داده بود که کلام او را
بد می شنیدند؟ و اگر گوش های ما
را گل گرفته بودند، چه کسی گل
گرفته بود؟

او را خطا بسیار بود، این کوزه گر
خام دست را. و ولی این که او از
کوزه ها و آفریده های خویش،
بدان سبب که بد از کار در آمده
بودند انتقام می ستاند، این
دیگر نهایت بی ذوقی بود.


«فریدریش نیچه»

__________________