1822

حادثه را بگذار تا نزد من آید، او چون
کودکـــــــــــ خردسال بی گناه است.
بازیگوشی و نیک خواهی خردمندانه
روان ام این است که زمستان ها و
بوران های یخبندان اش را پنهــــان
نمی کند و نیز سرمازدگی هایش را.
تنهایی یکی را گریز یک بیمار است و
دیگری را گریز از بیماران.

بگـــذار همه پیرامونم بشنوند که از
سرمای زمستان لرزانم و آه کشان،
با چنین آه و لرزی همچنـان از اتاق
های گرم شان گریزانم.

بگذار به من رحم آرند و با من به خاطر
سرمازدگی هایــــم آه کشند و بنالند
که: "سرانجام یخ دانایی او را خشک
خواهد کرد".

ولی من در این میان با پاهای گرم بر
کــوه زیتون خویش چپ و راست می
پویم و در گوشـــه آفتابگیر کوه زیتون
خویش آواز می خوانم و بر رحم ها
همه خنده می زنم.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

حرف هایش نیز همه نا روشن بود. و
از ما چــــــه خشمگین می شد، این
غربنده غضبناک، زیــــرا درست نمی
فهمیدیم چه می خواهد بگوید. ولی
او چرا سر راست تر سخن نمی گفت؟

و اگر گناه از گوش های ما بود، چرا ما
را گوش هایی داده بود که کلام او را
بد می شنیدند؟ و اگر گوش های ما
را گل گرفته بودند، چه کسی گل
گرفته بود؟

او را خطا بسیار بود، این کوزه گر
خام دست را. و ولی این که او از
کوزه ها و آفریده های خویش،
بدان سبب که بد از کار در آمده
بودند انتقام می ستاند، این
دیگر نهایت بی ذوقی بود.

«فریدریش نیچه»

__________________

گزیده گویی های ناب Friedrich Wilhelm Nietzsche
حادثه را بگذار تا نزد من آید، او چون کودکـــــــــــ خردسال بی گناه است. بازیگوشی و نیک خواهی خردمندانه روان ام این است که زمستان ها و بوران های یخبندان اش را پنهــــان نمی کند و نیز سرمازدگی هایش را. تنهایی یکی را گریز یک بیمار است و دیگری را گریز از بیماران. بگـــذار همه پیرامونم بشنوند که از سرمای زمستان لرزانم و آه کشان، با چنین آه و لرزی همچنـان از اتاق های گرم شان گریزانم. بگذار به من رحم آرند و با من به خاطر سرمازدگی هایــــم آه کشند و بنالند که: "سرانجام یخ دانایی او را خشک خواهد کرد". ولی من در این میان با پاهای گرم بر کــوه زیتون خویش چپ و راست می پویم و در گوشـــه آفتابگیر کوه زیتون خویش آواز می خوانم و بر رحم ها همه خنده می زنم. - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - حرف هایش نیز همه نا روشن بود. و از ما چــــــه خشمگین می شد، این غربنده غضبناک، زیــــرا درست نمی فهمیدیم چه می خواهد بگوید. ولی او چرا سر راست تر سخن نمی گفت؟ و اگر گناه از گوش های ما بود، چرا ما را گوش هایی داده بود که کلام او را بد می شنیدند؟ و اگر گوش های ما را گل گرفته بودند، چه کسی گل گرفته بود؟ او را خطا بسیار بود، این کوزه گر خام دست را. و ولی این که او از کوزه ها و آفریده های خویش، بدان سبب که بد از کار در آمده بودند انتقام می ستاند، این دیگر نهایت بی ذوقی بود. «فریدریش نیچه» __________________ home profile email blogarchive the posts ARCHIVE فروردین ۱۳۹۷ اردیبهشت ۱۳۹۴ دی ۱۳۹۲ تیر ۱۳۹۲ خرداد ۱۳۹۲ فروردین ۱۳۹۲ بهمن ۱۳۹۱ آذر ۱۳۹۱ شهریور ۱۳۹۱ مرداد ۱۳۹۱ تیر ۱۳۹۱ خرداد ۱۳۹۱ اردیبهشت ۱۳۹۱ اسفند ۱۳۹۰ بهمن ۱۳۹۰ دی ۱۳۹۰ آبان ۱۳۹۰ مهر ۱۳۹۰ شهریور ۱۳۹۰ مرداد ۱۳۹۰ تیر ۱۳۹۰ خرداد ۱۳۹۰ اردیبهشت ۱۳۹۰ فروردین ۱۳۹۰ اسفند ۱۳۸۹ بهمن ۱۳۸۹ دی ۱۳۸۹ آذر ۱۳۸۹ آبان ۱۳۸۹ مهر ۱۳۸۹ CATEGORIES آلبر کامو آبراهام لینکلن آرتور شوپنهاور ارنستو چه گوارا آلبرت اینشتین احمد شاملو امانویل کانت امیل زولا اپیکور ایساک آسیموف ای. ای. هوسمن استاندال آلدوس هاکسلی اروین یالوم اندی رونی اسكار وايلد آندره ژید امرسون الکساندر پوپ آدولف هیتلر آناتول فرانس اپيکروس استون هاوکینگ ارستو برتولت برشت برتراند راسل بنیامین فرانکلین باروخ اسپينوزا باب مارلی بودا پال توئیچل پلاتون پلوتارخ پردیسی تورو توماس جفرسون توماس پین توماس ادیسون جان مورلی جرج اورول جرج برنارد شاو جین رادنبری چاندرا موهان جین حافظ خیام دیل کارنگی داریوش بزرگ دیوید هیوم رومن گاری رهی معیری رنه دکارت رابرت اینگرسول زیگموند فروید زرتشت ژان پل سارتر ژرژ ساند ژان پل ژان ژاک روسو سیمین بهبهانی سقرات سامویل اسمایلز شیخ بهایی صادق هدایت عارف قزوینی عماد خراسانی فدریکو فلینی فرانسیس بیکن فرانسوا ولتر فرانک لويد رايت فرانتس بوهل فرانس کافکا فروغ فرخزاد فریدون مشیری فریدریش نیچه درباره نیچه کورش بزرگ کنفسیوس کارو کارل مارکس كولتون کارل یونگ گاندی گور ویدال لاروشفکو لوییس بونویل لکرتیوس مارگارت تاچر منتسکیو میرزاده عشقی مارک تواین موریس مترلینگ نادرشاه افشار ناپلیون بناپارت نیكولایویچ تولستوی ویلیام شکسپیر ولفگانگ گوته وودی آلن ویکتور هوگو وسل فینکل اشتاین هاینریش هاینه هانا آرنت یگانه بیگانه LINK این خانه نزدیک است purebreath نوشته های پنهانی RSS Ðe$igNeR m0zhgaN	1822 کجا رفتی که رفت از دیده ام دل به دنبال غمت منزل به منزل کجا رفتی که خونم خورد هجران کجا رفتی که کارم گشت مشکل به دریایی فکندی خویشتن را کز آن موجی نمی اید به ساحل عجب دارم که بتواند شود مرگ میان عاشق و معشوق حائل الا ای همنشین دل کجایی نمی دانی مگر حال من و دل مرا داغ تو خواهد کشت و بهتر کز آن کام من و چرخ است حاصل من و آرام دل هیهات، هیهات جهان شد پیش چشمم نقش باطل سر خاکت ببارم آن قدر اشک که چون رویت گلی روید از آن گـِل عماد خراسانی - کجا رفتی – دهم فروردین 1327 + تاريخ جمعه چهاردهم تیر ۱۳۹۲ساعت 12:17 نويسنده یگانه بیگانه \|